NL | EN

Merel Zonneveld


“I am the owner of my work, and my work is like a dog.”

Merel Zonneveld’s work finds itself on the intersection of care and power games.
Like dogs are dependent on human caregiving, Zonnevelds topics are dependent on her. Just like dogs, her topics already exist but need the care and attention of a person to be seen as art. The care she gives her topics start from a place of ‘making’, and not necessarily making in a traditional sense. She believes the first step is to just start making out of simple interest and care, through which a different kind of artistic quality can arise. A quality that embraces human incapabilities. She gives a platform to her topics in the arts context, to honour and question the mundane.

An important theme in Zonneveld’s work is naïveté. Naïveté sharpens power relations, and seems to automatically have a disarming effect on man. It takes a submissive approach to situations, which, to the other, makes it seem weak and in need of protection. She questions the power relations between man and her topics by responding to this primal instinct.

Zonneveld’s works are characterised by a form of humour that is recognisable in the ignorance of dogs - a form of humour also known as socratic irony. This form of irony makes the speaker seem less intelligent then he actually is. By taking this position, it’s possible to question the other’s knowledge, because the other is convinced of its own, more powerful position. This charade of ignorance, seeming vulnerability and the mundane are central to Zonneveld’s work.

"Ik voel me het baasje van mijn werk en behandel mijn werk als een hond."In Merel Zonneveld’s haar werk zijn er twee dingen van belang: het ‘geven om’ en het machtsspel.

Zoals de hond afhankelijk is van de zorg van de mens zijn de onderwerpen die Zonneveld kiest afhankelijk van haar. Net als de hond bestonden zij al, maar hebben zij verzorging van de mens nodig om als kunst gezien te worden. Zonneveld doet dit door het gewoon te maken, niet per se op de manier waarop het traditioneel word gedaan. Zij vind dat door gewoon te beginnen omdat je geeft om het onderwerp, een ander soort kwaliteit ontstaat waarbij de menselijke onkunde omarmd word. Het geven om iets wat al bestaat is voor Zonneveld genoeg om ergens mee te beginnen. Het plaatsen van een onderwerp in kunstcontext is waardevol om focus en platform te bieden voor het vereren of bevragen van het alledaagse.

Het spel met naïviteit is een terugkerend thema in Zonneveld’s werk. Naïviteit zet machtsverhoudingen altijd op scherp. Wanneer iemand of iets naïef overkomt, heeft dit haast automatisch een ontwapenend effect op de mens. Het naïeve neemt een onderdanige houding aan waardoor het zwak lijkt en instinctief om bescherming lijkt te vragen. Door op dit oerinstinct in te spelen, bevraagt Zonneveld de machtsverhouding tussen de mens en haar onderwerpen.

Als naïviteit haar thema is, is humor haar methode. Dan hebben we het over ontwapenende humor die bijvoorbeeld in de onkunde en onwetendheid van een hond te herkennen is – een vorm humor die ook wel socratische ironie genoemd word. Hierbij doet de spreker zich dommer voor dan hij in werkelijkheid is, waardoor de mogelijkheid ontstaat om de kennis van de ander te bevragen, omdat deze in de veronderstelling is dat hij in een machtigere positie zit. Deze gespeelde onwetendheid steekt altijd zijn kop op in Zonneveld’s werk. Centraal staat het schijnspel van kwetsbaarheid en het alledaagse.




Information


Merel Zonneveld
1997, Nijmegen 
www.merelzonneveld.nl 
Instagram: @eenvogeldienietvliegenkan